سبز متوهم یعنی چه؟

نوشته زیر کار من نیست. مربوط به آقای امید حسینی است. این هم ایمیلشونه
[e-mail]
تو مجله اینترنتی روزانه گذاشته شده بود که خالی از لطف ندیدم تو وبلاگ البته به اسم خودشون بذارم.

رویای نیمه شب سبزها
درباره انقلاب مردم مصر و تونس

این نوشته نه به معنای جدی گرفتن تحلیل های این روزهای سبزهاست، که به خاطر این است که بدانیم با چه جماعت متوهمی طرف هستیم!

تشبیه جنبش سبز به انقلاب مردم تونس و مصر به اندازه تشبیه جنبش سبز به انقلاب اسلامی مردم ایران مضحک و خنده‌دار است. ذوق زدگی سبزها هم از انقلاب مردم عرب آنقدر مسخره است که آدم را یاد شعارها و تحلیل‌های سال گذشته آنها می‌اندازد.

اگر یادتان باشد یک سال پیش هم که در انتخابات ریاست جمهوری و در یک فرایند کاملا قانونی و مردمی شکست خوردند، با اغتشاش و آشوب به خیابان‌ها آمدند و برای توجیه آشوب‌های خود، صحنه‌های مبارزاتی مردم ایران را در انقلاب اسلامی سال ۵۷ به رخ ما ‌می‌کشیدند!

سبزهای متوهم تصور می‌کردند که  انقلاب اسلامی، با همان شعارهای انقلابی سرنگون می‌شود! خیال می‌کردند چون انقلاب با شعار «الله اکبر» به پیروزی رسیده، پس با همان «الله اکبر» هم فرو می‌ریزد! گمان می‌کردند چون شعار مردم مظلوم و محروم ایران «مرگ بر شاه دیکتاتور» بود، پس جمهوری اسلامی هم با شعار «مرگ بر دیکتاتور» فرو می‌پاشد!

یادم هست همان روزهای آشوب و اغتشاش، برخی کاربران بالاترین که بدجوری خواب و خیال پیروزی انقلابشان را می‌دیدند، برای تقویت روحیه خود و دوستانشان می‌نوشتند «بچه‌ها نا امید نشوید. انقلاب سال ۵۷ هم از خیابان‌های شمال تهران آغاز شده بود!»

می‌خواستند جنبش موهوم سبز را به انقلاب اسلامی تشبیه کنند اما در نهایت به کاریکاتور انقلاب تبدیل شدند و امروز که از تشبیه خود به انقلاب اسلامی مردم ایران به جایی نرسیده‌اند، باز هم برای تقویت روحیه، خودشان را به انقلاب مردم تونس و مصر شبیه می‌کنند!

این روزها که نوشته‌ها و تحلیل‌های آبکی برخی سبزها را در سایت‌ها و وبلاگ‌های مختلف از جمله شبکه‌های اجتماعی می‌خوانیم، مطئمن می‌شویم که با آدم‌هایی طرفیم که هنوز هم در همان رویاها و حال و هوای توهمی سال گذشته خود سرگردانند.

از قدیم گفته‌اند هر گردی گردو نیست! اینکه هر کسی سنگ و کوکتل مولوتف به دست بگیرد و الله اکبر بگوید و مرگ بر دیکتاتور، الزاما حق با او نیست. اینکه سبزها با دست زدن ناشیانه و منافقانه به این قبیل اعمال، موفق نشدند اما مردم تونس و تا حدودی مردم مصر و یمن و اردن و عربستان موفق شدند، خود دلیل حقانیت مردم آن کشورها و ناحق بودن سبزهای متوهم است. اینکه حکومتی کمتر از یک ماه فرو می‌ریزد و رییس جمهور مستبدش فرار می‌کند، خود بزرگترین دلیل دیکتاتوری و غیرمردمی بودن چنان نظامی است و اینکه سبزهای آشوبگر، در طول چند ماه نتوانستند مردم را با خود همراه کنند، خود بزرگترین دلیل مردمی بودن نظام ماست.

شباهت را باید در جزء جزء قضایا جستجو کرد نه اینکه چون هر دوی ما شعار «مرگ بر دیکتاتور» سر می‌دهیم پس مخالف دیکتاتوری هستیم. آنجا حکومتی بر سر کار است که در ۲۰ یا ۳۰ سال گذشته، رییس جمهور دیکتاتورش در انتخاباتی فرمایشی و یک نفره، در قدرت ابقا می‌شد، اما اینجا نظامی وجود دارد که منتقدین فعلی، حداقل نیمی از ۳۰ سال گذشته را صاحب قدرت بوده‌اند! آنجا با اکثریتی مواجه هستیم که در هیچ انتخاباتی به بازی گرفته نمی‌شدند، اما اینجا با اقلیت دیکتاتوری که به هر قیمتی می‌خواست به قدرت برسد. آنجا مردم از سیاست‌های حکومت خود در قبال جهان اسلام و فلسطین و آمریکا و رژیم صهیونیستی شکایت دارند، اما اینجا شعار «نه غزه نه لبنان و مرگ بر چین» بلند بود!

کدام شباهت؟ سبزها دلشان را به چه خوش کرده‌اند؟ اگر جنبش مخملی آنها شبیه انقلاب مردم تونس و مصر و اردن و یمن بود، پس چرا اسرائیل و آمریکا و انگلیس و فرانسه و آلمان از آنها حمایت کردند و امروز از مردم یمن و مصر و تونس و اردن حمایت نمی‌کنند؟ چرا آمریکا سبزها را به خشونت بیشتر و مقاومت بیشتر در برابر جمهوری اسلامی تشویق می‌کرد، اما امروز مردم مصر و تونس را به آرامش دعوت می‌کند؟!

اگر شباهتی وجود داشته باشد، انقلاب مردم مصر و تونس را باید شبیه انقلاب اسلامی دانست که در هر دوی آنها، حکومت‌های دیکتاتوری وابسته به آمریکا در منطقه سقوط کردند و حرکت سبزها را هم باید شبیه انقلاب‌های رنگین و مخملی اوکراین و گرجستان و قرقیزستان دانست که حکومت‌هایی وابسته به آمریکا روی کار آمدند. پس سبزها به جای این خواب و خیال آشفته و تشبیه خنده‌دار خود به مردم تونس و مصر، بهتر است فکر کنند که چرا عرب‌ها توانستند و سبزها نتوانستند؟!

البته زمان انقلاب اسلامی هم آمریکا برای نجات سلطنت شاه و در حقیقت برای حفظ منافع خود در منطقه، گاهی مجبور می‌شد از شاه انتقاد کند، اما دیگر کار از کار گذشته بود، همچنانکه امروز هم دست و پا زدنشان در مصر و تونس فایده‌ای ندارد. پس دنبال شباهت ظاهری گشتن و معنا و مفهوم را ندیدن، دردی از جماعت سبز درمان نمی‌کند، جز اینکه موقتا آنها را در فضای توهمات و خیالات خود نگه می‌دارد که البته این حالت با مصرف چند قرص اکس و شیشه هم بدست می‌آید! باید دنبال شباهت باطنی باشند که شباهتی در کار نیست.

سبزها اگر کمی وقت می‌گذاشتند و علل اصلی انقلاب مردم عرب را می‌فهمیدند، شاید در جنبش خود موفق‌تر بودند. اگر معنای واقعی دیکتاتور و دیکتاتوری را می فهمیدند و اگر می‌دانستند که انتخابات فرمایشی مصر و تونس یعنی چه و دوره ۲۰ ساله یا ۳۰ ساله ریاست جمهوری یعنی چه و اگر معنا و مفهوم حمایت‌ کشورهای غربی از دولت های مرتجع و دیکتاتور عرب را می‌فهمیدند، آن وقت معنای پیروزی انقلاب مردم عرب و دلائل ناکامی  جنبش خود را هم می‌فهمیدند.

اما نه، این توقع زیادی است که انتظار داشته باشیم سبزها معنای این انقلابها را بفهمند! جماعتی که درد اصلی جامعه خود و مردم مملکت خودش را نشناسد، چطور ممکن است درد مردم مصر و تونس را بشناسد و بفهمد؟ جماعتی که هنوز نفهمیده علت اصلی فراگیر نشدن جنبش خیابانی سبز در ایران چیست، چطور می‌تواند علت موفقیت انقلاب مردم مصر و تونس را بفهمد؟

انقلاب مردم عرب که سالها به علت حمایت همه جانبه‌ی کشورهای غربی از جمله آمریکا از رژیم‌های استبدادی منطقه، در خفقان بسر می‌بردند، بزرگتر و پرمعناتر از این تحلیل‌های خاله زنکی سبزهاست. آنقدر پرمعنا که قطعا همه معادلات منطقه و دنیا را برهم خواهد زد.

چه کسی منکر این است که سرنگونی دیکتاتورهای منطقه، اول از همه به ضرر رژیم صهیونیستی و منافع آمریکا و غرب در منطقه است؟ و چه کسی منکر این حقیقت مسلم است که انقلاب مردم عرب، اول از همه به نفع جبهه مقاومت و جمهوری اسلامی در منطقه است؟

البته ما اصراری نداریم که سبزها حتما واقعیت را بپذیرند و منطقی باشند، ما خوشحالیم که این جماعت همچنان در توهمات خود به سر می‌برند و خیال بیدار شدن هم ندارند!

رسول الله ستون وحدت امت اسلام

دوباره سلام
سلامی به درازای یک ماه نبودن و به شدت شب های امتحان رو تحمل کردن
امشب که مصادف با سالروز رحلت پیامبر اسلام(ص) و سلاله پاک و کریم حضرتش، امام حسن بن علی المجتبی(ع) است خواستم مطلبی هر چند مختصر در رثای پدر بزرگوارمان حضرت محمد بن عبدالله(صلوات الله و سلامه علیه) بنویسم. البته باید بگم نوبتی هم باشه نوبت قسمت دوم موضوع ولایت و ولایت پذیری است. اما برای اینکه اون مطلب در حال آماده سازی است و هنوز از تنور بیرون نیومده لذا فعلا از نوبت خارج می شود.
این ناچیز را تقدیم می کنم به حضرت ختمی مرتبت، رحمة للعالمین، محمد امین(ص)،باشد که فردا روزی در قیامت خالی بودن دستمان در نظر حضرتش بزرگ جلوه ننماید.

السلام عیلک یا رسول الله یا امام الرحمة یا سیدنا و مولانا انا توجهنا واستشفعنا و توسلنا بک الی الله وقدمناک بین یدی حاجاتنا یا وجیها عند الله اشفع لنا عندالله
کدام مسلمانی است که در مورد لزوم اتحاد مسلمین در هر عصر و زمانی تردید داشته باشد؟ کیست نداند هر آنچه که بر سر امت اسلام می رود از ناحیه جباران عالم و مزدوران و منافقان داخلی ظاهرا مسلمان رفته است؟و در نهایت کدام مسلمانی است که در محوریت بودن رسول الله و قرآن در موضوع اتحاد مسلمین دودل باشد؟
رسول الله که به پیامبری مبعوث شدند، از هیچ تلاشی در جهت جذب بیشتر بشریت به این آیین الهی فروگذار نکردند. تهمت ها شنید. برچسب شاعری ، ساحری و ... را متوجه خود دید. اما کم نگذاشت. از دوست و آشنا و فامیل گرفته تا همسایه و بزرگ و کوچک زخم هاخورد. آنقدر مهربان بود که به دیدار آن کس رفت که هر روز بر روی مبارک پدرمان خاکستر می ریخت.
یا رسول الله، یا رحمة للعالمین
تو که بودی که خداوند برتز از تو خلق نکرد. و آنقدر عزیز بودی که خداوند به جان عزیزت در قرآن سوگند خورد. ((لعمرک إنهم لفی سکرتهم یعمهون)).
رسول الله!
پدر! من کی می توانم از تو به خاطر لطفی که در حق من کردی تشکر کنم.
کی می توانم خداوند را به خاطر نعمت وجود تو در عالم سپاسگزار باشم.
اخیرا به کرات دیده ام که از زبان کوروش و زرتشت و ... سخنان زیبایی نقل می کنند. من نه زرتشت را می شناسم نه کوروش را.
اما کدامین سخن گهرباری است که از دهان مبارک تو و ذریه طاهرت گفته نشده باشد. کدام چراغ خاموشی است در زندگی بشر که بدست تو روشن نشده باشد؟ کدامین راه سعادتی است که توسط تو تبیین نشده باشد؟
والله تو پدری را در حق ما تمام کردی اما اجازه ندادند تا تاریخ این محبت را لمس کند.
یا رحمة للعالمین!
دلم پر درد است از داغی که سقیفه را باعث آن می دانم. اما چه بگویم که اکنون نیاز به وحدت است. نمی دانم آیا حرف از سقیفه زدن مخل اتحاد است یا نه.
اما نمی توانم اشاره به آن نداشته باشم. در عزای تو شاید نوحه خوانان در اشاراتشان به ریخته شدن خاکستر، شکستن دندان مبارکت، تبعید و ... اکتفا کنند. لیکن من سقیفه را روضه ای می دانم که در حق تو باید خواند، شکست درب خانه مادرمان را روضه ای می دانم که صاحب آن تویی.
یا رسول الله! تو آنقدر خودت را به زحمت انداختی که خداوند هم به زبان آمد. چرا خودت را می رنجانی؟ جان عزیز تو حیف نیست که توسط این مردم نادان به رنجش افتد؟
23 سال خدمت تو به بشریت و یک وصیت مهم:
انی تارک فیکم الثقلین. کتاب الله و عترتی اهل بیتی ...
اما به ساعتی نکشید که فراموششان شد آنجه وصیت کردی. به طرفة العینی آنکه شایسته نبود جانشین کسی شد که در حال تدفین پیکر مبارکت بود.
آن مجاهدت ها که تو کردی و آن رنجش هایی که متحمل شدی کافی نبود تا ولایت پذیری در امتت نهادینه شود؟ کافی بود.
ولی خداوند اگر نخواهد کسی را هدایت کند، نمی کند.
امروز امت اسلام به وحدت نیاز دارد و باز می توان از نعمت وجود قرآن و پیامبر اعظم و آل طاهرینش بهره جست.
امت های اسلامی که اکنون کم کم به خیزش علیه حکومت های استبدادی و شیطانی برخاسته اند باید توجه کنند که وحدت نیاز ضروری و لازم اوضاع امروز و هر زمان است.
بس است سرپیچی از فرمان رسول الله!
امروز فقط وحدت وحدت وحدت
وحدت یادگار پیامبری است که بعد از او قدر این یادگار را فقط علی و اندکی دانستند. آنجا که برای عدم ایجاد تفرقه بین امت اسلام 25 سال و(به نظر من 30 سال یعنی تا آخر عمر مبارک) دندان بر حگر گذاشت و لب فرو بست تا اوضاع وخیم تر نشود.
حال اگر امت های اسلامی این مهم را در نظر نگیرند، دشمنانی که دندانهای طمع خود را با حقد و غضب به هم فشرده اند، بر گرده شان سوار خواهد بود.
والسلام

• برچسب ها: رسول الله، محمد، وحدت، اتحاد، مصائب محمد(ص)،